|
|
Obter información dos teus usuarios e lectores é crucial para mellorar o noso producto ou servizo, ou mesmo para identificar oportunidades.
Unha das máis habituais formas de conseguir esta información é dirixir o lector a enquisas e estudos realizados dende o noso sitio web. Aínda que esta é un bo xeito de solicitar información, os ratios de resposta non adoitan ser os esperados. Mesmo cando publicitamos intensamente o estudo no noso Newsletter.
Internet supuxo unha revolución no campo da investigación. Grazas a este medio, é posible solicitar información sobre clientes, empregados, usuarios… dunha forma moito máis efectiva. A investigación está ao alcance de todos.
Algunha das vantaxes das enquisas online son:
Baixo custo. Xa non é necesario contratar enquisadores, nin utilizar papel para obter os datos.
Rapidez. Xa que os resultados da enquisa os obtemos en TEMPO REAL
Exactitude. Elimínanse os erros da introdución de datos
Calidade e fiabilidade. Elimínanse intermediarios e como consecuencia, o seu nesgo. Cada enquisado responde cando é o mellor momento para o, non para o enquisador, polo que a calidade das respostas aumenta.
Natureza interactiva. As calidades do medio permiten incluír elementos multimedia, impensables na investigación offline.
Grande alcance. Permite enquisar outro segmento da poboación, difíciles de contactar por medios tradicionais.
Bo seguimento. É posible monitorizar o desenvolvemento das respostas polo procesamento automático de datos.
 fonte/ http://www.encuestafacil.com/Wizard/Imagenes/Pantallazos.gif
O Accesos á información, a posibilidade de compartila así como o papel de productor de información nada rede, fani aparecer a figura do prosumidor, como esa persoa que produce e consume información na rede.
Este cambio de actitude permite a aparición de novas posibilidades coma é no caso das sistemas de aprendizaxe, pasando así dunha aprendizaxe cun profesor á aparición das contornas persoais de aprendizaxe.
 fonte/ http://www.etutors-portal.net/homepage_components/resources/Pedagogyteacher.gif As contornas persoais de aprendizaxe son sistemas que axudan aos aprendices a coller o control da súa propia aprendizaxe e xestionalo (o que eu vos viña dicindo coas palabras “responsabilizarse da propia aprendizaxe”. Supón dar apoio aos estudantes para:
* Decidir os seus propios obxectivos de aprendizaxe.
* Xestionar a súa aprendizaxe, tanto de contido coma de procesos.
* Comunicarse con outros durante o proceso de aprendizaxe e, consecuentemente, lograr os obxectivos de aprendizaxe
 fonte/ http://wikijuanan.com/wp-content/uploads/2008/07/webdoscero.jpg
A palabra clave que o fai posible é Web 2.0: debemos afastarnos dos sistemas de xestión de aprendizaxe estándares (técnica “un para todos”) e centrarnos nos ámbitos de aprendizaxe persoais (técnica “un para min”), que consisten en recortes e fragmentos, recompilacións de ferramentas e servizos que se empaquetan en paisaxes de coñecemento individuais ou compartidos, experiencias e contactos. Así se pasa do paradigma da illa, da técnica dos sistemas de xestión de aprendizaxe, a ver Internet como unha porta, un portal de acceso a oportunidades de aprendizaxe.
Internet móbil converteuse nunha das tecnoloxías de máis rápido crecemento -máis, mesmo, que internet fixo-. Segundo as previsións , dentro de 10 anos os teléfonos e/ou dispositivos móbiles serán a forma principal de conexión a internet, con preto de 4.000 millóns de persoas confiando nesta tecnoloxía.
 fonte/ http://img.pymesyautonomos.com/2008/12/portatil_parque.jpg Pódense destacar cinco factores que permitiron esta explosión:
A evolución do 3 G
As redes sociais
Os contidos multimedia
A voz sobre IP
Aparición de novos dispositivos móbiles.
Segundo as previsións, o 2010 podería rematar con máis de 10.000 millóns de dispositivos móbiles con acceso a internet: teléfonos, tablets, e-books, consolas, dispositivos para vehículos, para o fogar, etc.
Poderíamos engadir outros dous factores: a chegada de smartphones (teléfonos intelixentes) máis alcanzables, que estenderán a experiencia do internet móbil ao mercado de consumo; e o cloud computing, que coloca contidos e servizos na nube accesibles en calquera momento e lugar.
Europa, ademais, está á vangarda dese crecemento ( pronto haberá 163 millóns usuarios de internet móbil, superando por primeira vez a Xapón, líder dende o lanzamento de internet móbil en 1999). E España, á súa vez, entre os países máis agresivos de Europa, con case 10 millóns de usuarios de smartphones xa na actualidade, dos cales case o 20% navega pola web e o 9,5% accede a blogs ou a redes sociais. No futuro veremos, ademais, novas utilidades -algunhas xa son realidade noutros países-, como a TV no móbil ou o eHealth (aplicacións relativas á saúde e ao wellness mediante dispositivos móbiles).
Mesmo, internet móbil perfílase como un aliado clave contra a brecha dixital, permitindo a inclusión de grupos desfavorecidos e estendéndose ao terceiro mundo.
Pero esta evolución non estará exenta de retos; o crecemento da demanda fará necesario seguir ampliando a capacidade das redes. Tecnoloxías como HSPA+DC ou LTE -con velocidades de conexión superiores a 100 Mbps, e ou dispositivos como as femtoceldas, que melloran a cobertura-, son algunhas das posibilidades. Definir un calendario harmonizado de despregamentos e investimentos será clave.
Hoxe en día resulta imprescindible poder identificar os produtos. Precisamente para iso serven os códigos de barras que xa estamos afeitos a ver en todas as partes. Grazas a esas barras pódese seguir a pista a un produto, diferencialo de todos os demais e pasar máis rápido co carriño cheo pola caixa do supermercado.
 fonte/ http://www.canalocio.es/imageshtml/aplico/barras.jpg Pero existe unha tecnoloxía que perfecciona estes códigos; trátase das etiquetas RFID (Radio Frequency Identification), tamén denominado en ocasións DSRC (Dedicated Short Range Communication).
É un sistema para identificar obxectos mediante ondas de raio que naceu nos anos 60, comezouse a popularizar nos 80 e agora encóntrase a punto de caramelo para iniciar unha revolución.
Toda etiqueta RFID, tamén denominada chip ou trans ponedor, contén unha pequena antena emisora que pode ser activa ou pasiva (permanece inactiva ata que se lle solicita información). A información que alberga debe ser lida cun receptor axeitado. Hai as de baixa frecuencia, que emiten ondas de raio a unha distancia de ata uns dous metros e adoitan ser pasivas, de media e de alta frecuencia, capaces de alcanzar ata 100 metros (adoitan ser activas).
As súas vantaxes son moitas:
* Non resulta necesario que entre en contacto directo cun escáner, polo que, por exemplo, permitirían que saísemos do supermercado co carriño da compra cheo e que unha antena receptora identificase todos os produtos e os cargase á nosa conta sen esperar colas.
* É un antirroubo máis sofisticado. De feito, un dos primeiros produtos que utilizaron esta tecnoloxía foron as máquinas de afeitar Gillette, un dos obxectos que máis se furta nas grandes superficies.
* Estas etiquetas pódense ler a través de moitos materiais, como a pintura (practicamente todos salvo metal ou auga, aínda que xa existen etiquetas lavables), algo que non pode conseguir os códigos de barras convencionais.
 fonte/ http://www.vigiatech.com/images/tecnologia.gif A tecnoloxía de Identificación por Radio Frecuencia (RFID) é un método de identificación automática sen contacto, é a tecnoloxía máis nova e de máis rápido crecemento no segmento de identificación automática na industria. RFID permite identificación automática, localización e monitorización de persoas, obxectos e animais nunha infinidade de aplicacións que van dende simple inventario ata sistemas complexos de casetas de cobramento en estradas.
A tecnoloxía RFID revolucionou a industria da identificación automática ofrecendo avances significativos en comparación con sistemas tradicionais como código de barras, tarxetas de banda magnéticas e chips de contacto ou proximidade. RFID resolveu problemas que anteriormente se pensaba que non podían ter solución.
Tendo claro que a imaxe que transmitimos a través de internet é en parte a nosa imaxe, a xestión da identidade dixital converteuse nos últimos tempos unha actividad a ter en conta e que se está a traballar.
Por moitas cousas que digamos ou fagamos, sempre é necesario tratar de dar poucos e claras mensaxes (en publicidade dise que de cada 2000 mensaxes que recibimos ao día, só recordamos 4).
 fonte/ http://bretemas.blogaliza.org/files/2009/04/identidad_corporativa.jpg Consellos a seguir para a xestión da identidade
1. FOCO: a xestión da identidade e o desenvolvemento da presenza na rede debe responder a un obxectivo. A conversación está ben… pero non é o obxectivo senón o camiño, camiño facía ser unha empresa rendible, vender máis produtos, xerar notoriedade, dispoñer dun posicionamento. O teu decides o foco, pero non te confundas, este non é a conversación.
2. Procesos sinxelos: para a xestión da identidade dixital, tanto persoal coma empresarial, podemos facer moitas cousas aínda que creo que o segredo é realizar cousas doadas. O podríamos resumir en tres tarefas, “escoitar” - “actuar” - “medir”. E é un proceso cíclico que cada vez que pasa debe mellorar coma se dun proceso de tunning se tratase, onde o relevante non é tanto o produto final, senón a vontade de superación e mellora.
3. Cultura Corporativa: para poder conseguir desenvolver unha actividade dixital é necesario que a cultura interna da empresa respire esta sensibilidade. Se as persoas (porque se trata de persoas e non de maquinas) que forman parte dunha empresa non se senten cómodos no ámbito dixital, non lle poderemos pedir a empresa que traballe a súa identidade dixital na rede. Polo tanto, o primeiro, coidar e facer crecer o teu equipo nesta sensibilidade.
4. Combater a ansiedade: non se pode enfocar a xestión da identidade dixital dende a ansiedade. É certo que a identidade dunha persoa ou dunha marca a forma o que di ou fai esta persoa ou marca e o que os outros din ou fan; pero iso non debe implicar que de golpe deixemos de facer todo o que estabamos a facer e centrémonos de golpe no desenvolvemento de toda a actividade na rede. Non poden as empresas e as persoas achegarse á rede coa ansiedade de ter que estar e actuar porque os outros o fan; merece reflexión, análise e finalmente actuación.
A firma dixital ou electrónica vén a solucionar o problema de autenticación das mensaxes en internet, xa que equivale, a todos os efectos, á firma autógrafa, posto que identifica fehacientemente a autoría da mensaxe.
Fisicamente, a firma dixital baséase na criptografía e pode ser definida como unha secuencia de datos electrónicos (bits) que se obteñen mediante a aplicación dun algoritmo (fórmula matemática) de cifrado asimétrico ou de clave pública.
A utilización da firma dixital asegura que o emisor e o receptor da mensaxe (xa sexa dous empresarios, un empresario e un consumidor ou un cidadán e a Administración) poidan realizar unha transacción fiable. Para iso esas mensaxes asinadas electronicamente:
1º.- Atribúen de forma irrefutable a identidade do signatario.
2º.- Aseguran a integridade absoluta da mensaxe, é dicir, que o documento recibido sexa exactamente o mesmo que o emitido, sen que sufrise alteración ningunha durante a súa transmisión.
3º.- Garanten a súa orixe de forma que o emisor da mensaxe non poida repudialo ou non negar en ningún caso que a mensaxe foi enviada por el.
4º.- Por último, son confidenciais (a mensaxe non puido ser lida por terceiras persoas).
Para obter as claves que se usan para asinar dixitalmente as mensaxes é necesario dirixirse, ben persoalmente ou por medio de Internet, a unha empresa ou entidade que teña o carácter de “Prestador de Servizos de Certificación”, para solicitar o par de claves e o seu certificado dixital correspondente.
En España existen varias autoridades certificadoras. A primeira foi a Fábrica Nacional de Moeda e Timbre e logo fóronse sumando outras moitas, como ACE (Axencia de Certificación Electrónica), que está formada fundamentalmente pola banca, e FESTE (Fundación para o estudo da Seguridade das Telecomunicacións), que está constituída por notarios, rexistradores, etc. Todas elas empregan uns medios de identificación recoñecidos xuridicamente e moi seguros.
 fonte/ https://www.tramitaciontelematica.es/fdigital/F_digital_archivos/image005.jpg Que é a Identidade Dixital?
Por definición, identidade é aquel conxunto de trazos propios dun individuo ou colectividade que os caracterizan fronte aos demais. A verificación destes trazos é o que nos permite determinar que un individuo é quen di ser. Algúns destes trazos son propios do individuo, outros son adquiridos co tempo. Por suposto, non todos os trazos son igualmente apreciables. Hai trazos que son apreciables a simple vista, mentres que outros están ocultos e é necesario un coñecemento e, en ocasións, ferramentas para poder verificalos.
Ao conxunto de trazos que caracterizan un individuo ou colectivo nun medio de transmisión dixital coñéceselle como Identidade Dixital.
 fonte/ http://www.avancedigital.com.ar/imagenes/identidad-digital.jpg En calquera comunicación remota, o número de trazos non ocultos aos que temos acceso faise menor. Nunha conversación telefónica, dun xeito inconsciente, somos capaces de determinar que a persoa ao outro lado do teléfono é quen di ser porque recoñecemos a súa voz. Nunha comunicación remota entre individuos ou colectivos a través de Internet, os únicos que recibe unha entidade da outra son Bytes. Estes Bytes son procesados polas aplicacións correspondentes e presentados no formato requirido (pantalla, sons, execución de aplicacións, textos…).
Cada unha das entidades debe confiar nos procesos que levan á xeración, transmisión e presentación deses datos.
A identidade dixital non existe a priori, debemos creala e vinculala univocamente ao individuo ou ao colectivo, nun proceso que determinará o nivel de confianza no sistema.
Segundo a Wikipedia: “O microblogging, é un servizo que permite aos seus usuarios enviar mensaxes de só texto vía SMS, mensaxería instantánea, sitios Web de ou aplicacións especificas. Estas actualizacións móstranse na páxina de perfil do usuario, e son enviadas tamén de forma inmediata a outros usuarios que elixiron a opción de recibilas. […]“.
A idea inicial do microblogging foi informar os teus amigos do que estabas a facer ao minuto, e onde, xa que os “twit“, que é como se chama ás entradas, son geolocalizables. Agora o microblogging utilízase como medio de comunicación inmediato superando en rapidez mesmo aos blogs.
Esta nova ferramenta de comunicación esta revolucionando a blogosfera, sendo un derivado do blog convencional. A súa característica de só 144 carácteres permítennos dende calquera dispositivo estar ao tanto de que sucede neste outro micromundo que cada vez ten máis seguidores.
 fonte/ www.twitter.com Twitter, un servizo para contar o que un fai en cada momento de forma breve, converteuse nun dos sitios de Internet cun crecemento máis rápido.
Outros falan de Twitter coma se dunha gran reunión arredor da máquina de café se tratase, só que con persoas de todo o mundo que a miúdo nin sequera se coñecen en persoa, na que, como na súa contrapartida no mundo real, se fan e responden preguntas, se fala da actualidade, ou se comentan as aventuras dos personaxes da serie de moda.
Tamén se lle describiu como un sitio no que a xente pensa en alto para beneficio e uso e desfrute de todos.
Mesmo se define a Twitter como un servizo de microblogging no que os seus usuarios van escribindo anotacións coma se dun blog calquera se tratase, só que limitadas no seu tamaño. Probablemente calquera destas definicións sexa válida e á vez poida ser discutida por cada usuario de Twitter, que terá unha idea particular do que é o servizo para el.
Este fenómeno, non veñen a substituír ao blog pero se irá tomando cada vez máis relevancia grazas ao acceso a este dende dispositivos móbiles. Xa leva funcionando máis dun ano e de todos os servidores destacaremos Twitter como pioneiro e mais utilizado encontrándose á cabeza en ranking de Technorati, outros tamén populares son, Jaiku, Pownce, Twitxr, Khaces e Xmensaje.
O microblogging permítenos ter unha conversación inmediata cos usuarios, ademais podemos instalar alertas sobre palabras claves que nos avisarán ao móbil en canto exista unha nova entrada do noso interese. Este popular medio xa fixo eco nas empresas, programas de televisión, políticos, etc. os principais periódicos utilízano para lanzar titulares ao instante, mesmo existen comunidades que organizan encontros para verse en persoa.
Estes sitios web consolídanse de forma paralela ás grandes redes sociais xeralistas
Internet é un bo lugar para compartir as afeccións. Os melómanos encontran o seu sitio en Last.fm, os cinéfilos acoden a Flixter e se se trata de libros, Library Thing é unha referencia importante. Estas e outras moitas redes sociais especializadas crecen, tanto en número coma en audiencia, á sombra do éxito das redes xeralistas como MySpace, Facebook ou Windows Live Spaces.
As redes sociais especializadas que se poden encontrar en Internet hoxe en día son innumerables, tantas como gustos ou afeccións, e predominan as que empregan o inglés como idioma principal.
Musicais
A música é un dos contidos máis buscados en Internet e isto trasládase tamén ao ámbito das redes sociais. A principal rede temática neste ramo é Last.fm, unha evolución do que foi en principio unha radio semántica. Last.fm configúrase a partir das preferencias de cada melómano, que ten a oportunidade de descubrir nova música co seu sistema de selección de cancións.
 fonte/ www.last.fm
De literatura
Os catálogos de libros online levan xa anos proliferando na Rede, e a súa intención é poñer as coleccións e bibliotecas dos usuarios a disposición doutros internautas para establecer comparacións, ver títulos novos, valorar os existentes ou, sinxelamente, establecer conversacións entre afeccionados. Así, vanse tecendo redes de amantes dos diversos xéneros literarios que se aconsellan e vaise conformando pouco a pouco unha gran biblioteca global minuciosamente comentada.
 fonte/www.librarything.com De viaxes
TravBuddy e Wayn facilitan aos viaxeiros compartir as súas experiencias. Estas redes ofrecen a posibilidade de abrir blogs para contar as viaxes, participar nos foros, organizar novas viaxes, encontrar compañeiros de ruta e expoñer as fotografías, entre outras actividades. Contan con mapas e servizos de recomendacións de hospedaxe, formas de moverse nos distintos países, etc. Todo el confeccionado polos usuarios.
Dende hai un tempo fanse cada vez máis populares as redes sociais profesionais, webs onde executivos e xente con cargos de responsabilidade se dan cita para coñecerse e establecer contactos, forxar novos proxectos empresariais e talvez mellorar de posto laboral.
Non están pensadas só para encontrar traballo, pero as redes sociais profesionais, como Linked In e Xing, poden ser un eficaz aliado sobre todo para cargos executivos ou con certa responsabilidade que buscan novas oportunidades. Ollo: o perfil en calquera destas redes non é unicamente un currículo en Internet, senón que require que o usuario sexa activo para construír a súa rede de contactos. Pola contra non serven para nada.
 fonte/ www.linkedin.com Estas redes profesionais parécense moito a ferramentas tan populares como Facebook ou Tuenti, baseadas na construción dun perfil e o establecemento de relacións con outros, aínda que os seus usuarios son máis restritivos á hora de realizar contactos e de enviar información. Aquí o que importa é a calidade dos contactos, en definitiva.
Precisamente por isto, e porque o usuario tende a buscar contactos de niveis profesionais parecidos ao seu, mantense un puntito ‘elitista’, especialmente porque en casos como Linked In “predomina certa orientación ao perfil directivo dende a súa orixe e concepción, e é unha rede na que se adoita establecer os contactos de xeito máis selectivo”
 fonte/ www.xing.com
A diferenza das redes sociais máis populares, estes sitios poden ser útiles para encontrar persoal de alta categoría, executivos, xente con responsabilidade ou que toma decisións
Unha rede ben xestionada, con enlaces a perfís de expertos, funciona como un excelente ‘boca-orella’ á hora de recomendar a alguén ou manter o contacto con persoas interesantes. Mesmo para resolver dúbidas de calquera tipo, xa que os membros da rede social adoitan ser activos nos foros habilitados.
Non obstante, pasado o mes de proba, o usuario que non queira pagar a cota mensual só pode acceder a unha versión básica, con bastantes limitacións. Por exemplo, non se poden enviar mensaxes privadas dentro do sistema.
Isto, na práctica, impídelles iniciar ningunha relación a menos que se dediquen a solicitar permiso para contactar coas persoas que lles interesen.
Resulta habitual que durante o primeiro mes o usuario poida probar gratuitamente todo o potencial das contas ‘premium‘, que non teñen ningunha limitación pero que son de pagamento
Esta situación prodúcese porque a gran maioría dos usuarios só ofrecen os datos de contacto a aquelas persoas ás cales admitisen na súa rede, pero, en cambio, coa conta ‘premium‘ é posible saltar este feito porque se permite enviar mensaxes internas.
As redes xeneralistas ofrecen unha serie de ferramentas para a relación interpersoal.
A clave do éxito deste tipo de redes radica en dous aspectos básicos que non sempre van unidos: a calidade e cantidade de ferramentas (botóns de “agrégame, blogs en tres doados pasos, caixas de correo privadas, álbums de foto e víde…) e, o que é realmente a clave deste tipo de redes, a masa crítica de usuarios.
É dicir, estas redes son máis recoñecidas e de maior calidade canta máis xente teñen relacionandose entre ela, sen un denominador común en canto a afeccións ou temáticas. Debido a que non son máis que ferramentas de charla, é importante que haxa moitas persoas que poidan estar dispoñibles nun momento dado a continuar unha charla ou unha relación, achegando novos temas ou novas relacións.
As máis veteranas, Facebook e MySpace, son estadounidenses. Tanto a unha coma a outra estendéronse por todo o mundo e ambas as dúas dispoñen de tradución ao español, mentres que Tuenti se postula como unha alternativa distinta, realizada en e para España e pechada ao gran público: só se pode acceder mediante un convite dalgún dos seus membros e Google non pode rastrexar dentro dos seus contidos.
Ningunha das tres obriga a introducir un número de datos mínimo.
Pódense usar con só un nome de usuario inventado e un correo electrónico, se ben en Facebook e en Tuenti o máis habitual é identificarse co nome real.
As tres comparten características como a actualización de estado, onde se pode declarar o que se fai ou pensa en cada momento (ao estilo do sistema de microblogging Twitter).
Así mesmo, todas permiten mostrar fotografías (a tamaño reducido) e subir vídeos, aínda que Facebook sobresae neste aspecto porque se poden publicar imaxes máis grandes e cargar vídeos máis pesados. Facebook e MySpace brindan a posibilidade de compartir fotos con persoas que non formen parte da propia rede.
Facebook
 fonte/ www.facebook.com O mellor:
Configuracións de privacidade, deseño ordenado.
O peor:
As aplicacións de terceiros poden resultar invasoras.
Tuenti
O mellor:
Moi sinxelo de usar.
O peor:
Dispón de menos opcións que as outras redes. Necesítase convite para entrar.
 fonte/ www.tuenti.com MySpace
O mellor:
Deseño que se pode personalizar, especializada na música.
O peor:
As variacións de deseño desorientan na navegación.
 fonte/ www.myspace.com
|
|
